Po 410 rządy przejęli zapewne lokalni przywódcy. Około połowy V w. przeciw Brytom wystąpili napływający z kontynentu Germanie, głównie z plemion -» Anglów, -> Jutów i -> Sasów (już w czasach rzymskich osadzanych w Brytanii jako sprzymierzeńcy); Germanie rozpoczęli wkrótce podbój kraju i chociaż na przełomie V i VI w. zostali powstrzymani przez Brytów, to w 2. połowie VI w. zdobyli większość dawnej rzymskiej Brytami. Brytowie zostali zepchnięci na jej zachodnie obrzeża: do Kornwalii, Walii i Strathclyde, gdzie organizowali się w drobne państwa; część zasiedliła północno-za­chodnią Galię; część, podbita i obrócona przez Germanów w ludność zależną, uległa asymilacji.Na zajmowanych ziemiach zdobywcy zakładali niewielkie królestwa (-► hep-tarchia), walczące między sobą o terytoria i hegemonię; na przełomie VI i VII w. prymat wśród nich sprawował -> Kent , a w VII-IX w. kolejno: -> Anglia, -> Mercja i -> Wessex; w wyniku zacierania się różnic międzyplemiennych na obszarze heptarchii wykształcała się społeczność anglosaska. Germanie byli poganami; ich chrystianizację prowadzili od końca VI w. misjonarze Kościoła rzymskiego (597 misja św. Augustyna, założenie arcybiskupstwa w Canterbury), a w VII w. także mnisi iroszkoccy, którzy kultywowali obrządek różniący się od rzymskiego, a organizację Kościoła opierali na sieci zakładanych klasztorów; 664 synod w Whitby przesądził o wyłączności obrządku rzymskiego na obszarze heptarchii. W wyniku zetknięcia się wpływów rzymskich i iroszkockich ziemie anglosaskie stały się w VII-VIII w. meble ważnym ogniskiem kultury, promieniującym też na kontynent (Beda Czcigodny, Alkuin). Od 793 Wyspy Brytyjskie były celem rabunkowych najazdów skandynawskich -> Normanów, które spowodowa­ły gospodarczą ruinę znacznych obszarów ziem i upadek kultury; w 2. połowie IX w.